सशुश्रीके

टीपलेला प्रत्येक क्षण जपा! फोटो काढणे... पूर्वी महा खर्चिक पण.. पण आता जवळ पास फुकट! माझे बाबा अणि मी... झालेला प्रत्येक क्षण लक्षात राहण्यासाठी फ़ोटो... राहतो ती जागा... वाहनं... मित्र... दैनंदीन गोष्टी कारण ती/ते/तो ह्याला आयुष्य असते... ते आयुष्य संपले की त्या छायाचित्राद्वारे त्या होत्या तश्या कैद होतात... फरक एवढाच की पूर्वी निगेटिव मग प्रोसेसिंग वगैरे पण आता डिजिटलचा जमाना... पूर्वी पेक्षा प्रचंड सोप्पं! आठवणीँत रामणाऱ्या लोकांसाठी तर फोटोग्राफी म्हणजे प्राणवायुच! अगदी घरात कामाला आलेल्या रंगारी वगैरेंचेही फोटो काढायचे वडील अणि मी ही... लक्षात राहतात हो चेहरे, आपले नसले म्हणून काय झालं... आपल्यासाठी कोणतरी झिजत असतं... पैसे घेऊन का होईना! तसं बघितले तर माझे फोटो फारच कमी आहेत, म्हणजे लहानपणीच्या तुलनेत आत्ताचे कमी, कारण तेव्हा वडील काढायचे... आता ते काम मी करतो, त्यामुळे मित्र मंडळी, आई,बायको आणि पोरगी... ह्यांचे किलोभर फोटोमध्ये माझं माप ग्राम भर असतं! पण त्याचं काही वाइट-बीट वाटत नाही. एका विशिष्ठ पद्धतीने मी साठवतो हा आठवणींचा खजिना... वर्ष-महीना-...