सशुश्रीके

काय दिवस होते!  प्लॅनेट एम ला जायचं न सीडीज ऐकायच्या.. आवडल्या की कैसेट घ्यायच्या, सीडी परवाड्याची नाही... फास्टट्रॅक दुकानात जाऊन तसेच दिसणारे गॉगल्स झेड ब्रिज, फॅशन स्ट्रीट वरून उचलायचे, दुचाकी अगदी रिजर्व च्या शेवटच्या थेंबापर्यंत चालवायची, कूल नावाची चेन गळ्यात टाकून आपण कूल आहोत हे सिद्ध करायचं, सायकल पार्किंग मध्ये लावून पैसे द्यायचे दिवसभराचे, जुन्या जीन्स मध्ये मिळालेले पैसे बघून डोळे असे चमकायचे जणू लॉटरी लागलीय... घरून पैसे मिळाले एखाद्या वस्तू / कामा साठी की उरलेले पैसे कसे हवेत जायचे! लेट नाईननटीज - अरली २००० चे ते दिवस आठवले की कसं... रिवाइंड बटण दाबावसं वाटतं. डैम! दोज वेर द डेज! दोज वेर द डेज! #सशुश्रीके २१/०१/२०२०

असं म्हणतात की भूक लागली की काहीही गोड लागतं, मग माझं ही असच काहीसं. रहमान ने काहीही वाढलं की माझे हे भूक लागलेले कान काहीही गोड मानून ओढून घेतात स्वर/संगीत... लोकांनी, मित्रांनी रहमानला कितीही शिव्या घातल्या तरी त्या पचवतो मी, पचनव्यवस्था असली मजबूत आहे की रामायण/महाभारतातल्या त्या युद्धाचे बाण आठवतात... प्रतिकार क्षमता पेक्षा सहनशीलता टू द मॅक्स! म्हणे काहीही कर पण रहमानला गायला सांगू नकोस पुढच्या शो मध्ये, काय राव ह्यावेळी बोर केलं रहमान ने, शो ला मजा नाय आली.. पूर्वीचा रहमान भारी होता... हे सगळं पेलत असताना मनात 'रोजा-बॉम्बे पासून ओके-जानू' पर्यंत सगळं वाहत असतं. झरा-नदी-सागर जसं येईल तशी बोट-जहाज बदलत असतोय हा कान. पुलंच्या कथाकथनात एक मस्त किस्सा आहे, कोणीतरी गात असतं न जमत नाहीये म्हणून कोणतरी शिव्या देत असतं, तर रावसाहेब नावाचे पात्र जे काय फोडतात शब्दांनी त्या _कोणतरी_ ला!! ... म्हणे "तसं गाऊन दाखवा, मग कसं मूळव्याध होतोय की नाही बघा!" असो... मी भक्त आहेच नो डाउट... रहमान भक्त. 😊 अगदी ९२ सलापासून निस्सम अविरत भक्ती करतोय आणि करत राहीन. ...

बालपणीचं फोल्डर लगेच मिळतं! काय आहे ना झोप नसेल येत की मी जुन्या फोल्डर्स मध्ये घुसतो.. आणि मग सब फोल्डर्स बालपणीचं फोल्डर लगेच मिळतं!... म्हणजे जास्त शोधाशोध न करता, त्यात मुंबई-अलिबाग-आक्षी... अशी फोल्डर्स तर खचून भरलेली, उघडलं की जणू आतमध्ये स्प्रिंगांनी फेकल्यासारखी, उसळून थोबाडावर आपटतात, कधी जळमटं किंवा गंज चढलाच नाही, चकाचक अजूनही... 'वेल मेन्टेड यु नो!' काय काय आहे त्यात, दणकट झोपाळा... २-३ म्हशी आहेत आहेत काही रेडिओ काही छोटे काही मोठे टीव्ही बेहिशोबी पेन्सिल सेल्स...  काही नाणी मातीत लपवलेली, काही सायकली - काही मित्रांच्या काही माझ्या गोळ्या लिमलेटच्या, काही कॉफी बायटा काही मेलड्या खूप सारे पेप्सीकोले... ग्लास च्या ग्लास आरींज - काला खट्टे तुटलेल्या स्लिपरा, फाटलेले बूट पिवळे झालेले आणि आंब्यांचा वास (सुवास) असलेले बनियन्स फुटलेले ढोपर, खरचटलेले कोपरे... थंड पाण्याने भरलेल्या, विहिरीतून खेचलेल्या कष्टी बादल्या... शेवाळ्यातून कधी चुकून कधी जाणूनबुजून झालेली धड्पड छोट्या हौदात मारलेले मोठे सूर! पायऱ्यां...