सशुश्रीके

हा फोटो पाहिला आणि एकच आलं मनात...   जूनं ते सोनं ! जुने  # Walkman किंवा कुठले ही # Portable cassette player पाहिले आत्ता की काय वेगळच वाटतं! Side A/B Head साफ करा, # Cassette जाम झाली की pencil ने नीट करा... नाजूक # Earphones ना सांभाळा, सारख्या batteries बदला... किंवा rechargeable batteries charge करत बसा, मग नंतर नंतर advance level आले... दोन्ही side cassette न काढता # Play करता यायला लागले, २ च्या ऐवजी एकाच batteryवर काम व्हायला लागले, Manual # equalizer मग # Pop #R ock # Jazz # Clas sical सारखे #P resets येऊ लागले! आणि मग # CD आता # usb , त्यातल्या त्यात cd players ने जराशी धूम केली, पण portable cassette players नी आपल्या सारख्या #Music lovers च्या मनात एक घर केलं, त्या घराचं रूपांतर बंगल्यात केलं... आणि आता ते घर स्वप्न होतं की काय असं वाटू लागलय! जुन्या गोष्टींमध्ये एक कमालीची शक्ती असते, जसं आयुष्यात काही नवीन घडावं, यावं असं वाटतं तीतकच हे असं जुनं परत यावं नवीन करकरीत होऊन असं वाटतं, आणि जगात अश्या गोष्टीही आहेत ज्या जुन्या अ...

"The Best Camera Is The One That's With You" अगदी लहानपणापासूनच कॅमेरा पहात आलोय, माझ्या वडलांना फोटो काढायची खूप हौस, त्यांचे जुने फोटो अल्बम घेऊन बसलो की २ तास कसे जातात कळतही नाही! 'याशिका ट्वीन लेन्स कॅमेरा', 'याशिका इलेक्ट्रो ३५' (पहिला वाहिला बैटरी चलीत कॅमेरा), '१००० पोलोरोइड' असले विविध प्रकार…पण 'याशिका इलेक्ट्रो ३५' सोडल्यास बाकीच्या दोन्ही कैमेर्याच्या फिल्म्स आता मिळत नसल्यानी 'कलेक्टर्स आयटम' विभागात गेलेले आहेत आता. अजून ही आहेत सर्व जपून ठेवलेले, ह्या पोस्टात हे सर्व कॅमेरे छायाचित्रांद्वारे चिकटवतोय. जन्मा आधी - जन्मा पासून - कॉलेज पर्यंत बाबांमुळे खूप क्षण फोटोमध्ये कैद झाले, त्यांच्या ह्या अनमोल खाजीन्याबद्दल त्यांचे जितके कौतुक करावे तेव्हढे कमीच. ५०-६० वर्षापूर्वी जन्माला आलेल्या आणि छायाचित्र काढण्यात रस असलेल्या प्रत्येक व्यक्तीने हे 'एव्हल्युशन' अनुभवले, ब्लाक एंड व्हाईट - सेपिया पासून आत्ताचे रंगीत छायाचित्रांपर्यंत! त्यानंतर आले ते डिजिटल कॅमेरे माझा पहिला कैमेरा म्हणजे सोनीचा मोबाईल कैमेरा, जास्त ...

टीपलेला प्रत्येक क्षण जपा! फोटो काढणे... पूर्वी महा खर्चिक पण.. पण आता जवळ पास फुकट! माझे बाबा अणि मी... झालेला प्रत्येक क्षण लक्षात राहण्यासाठी फ़ोटो... राहतो ती जागा... वाहनं... मित्र... दैनंदीन गोष्टी कारण ती/ते/तो ह्याला आयुष्य असते... ते आयुष्य संपले की त्या छायाचित्राद्वारे त्या होत्या तश्या कैद होतात... फरक एवढाच की पूर्वी निगेटिव मग प्रोसेसिंग वगैरे पण आता डिजिटलचा जमाना... पूर्वी पेक्षा प्रचंड सोप्पं! आठवणीँत रामणाऱ्या लोकांसाठी तर फोटोग्राफी म्हणजे प्राणवायुच! अगदी घरात कामाला आलेल्या रंगारी वगैरेंचेही फोटो काढायचे वडील अणि मी ही... लक्षात राहतात हो चेहरे, आपले नसले म्हणून काय झालं... आपल्यासाठी कोणतरी झिजत असतं... पैसे घेऊन का होईना! तसं बघितले तर माझे फोटो फारच कमी आहेत, म्हणजे लहानपणीच्या तुलनेत आत्ताचे कमी, कारण तेव्हा वडील काढायचे... आता ते काम मी करतो, त्यामुळे मित्र मंडळी, आई,बायको आणि पोरगी... ह्यांचे किलोभर फोटोमध्ये माझं माप ग्राम भर असतं! पण त्याचं काही वाइट-बीट वाटत नाही. एका विशिष्ठ पद्धतीने मी साठवतो हा आठवणींचा खजिना... वर्ष-महीना-...