सशुश्रीके

सध्या माझ्या कर्मभूमीत सगळीकडे नवीन पाईपलाईन, नवीन ब्रिजेस वगैरेसाठी खोदकाम वगैरे चालू आहे काही लेन्स बंद, काही रस्ते बंद, ह्या सर्व कारणांमुळे प्रचंड ट्राफिक वाढलं आह...

माणसाचं असं असावं, जे त्याच्याकडे नाही त्याकडे लक्ष, म्हणजे ज्याचा कडे भरपूर पोट असेल तो सपाट पोटाकडे पाहत राहील, ज्याचं नाक नकटं तो तरतरीत नाकाकडे, माझ्याबाबतीत माझ्या घाऱ्या डोळ्यांकडे पाहून बरेच लोकं 'मला पण आवडले असते असे डोळे मला असते तर' वगैरे म्हणतात. आणि मी त्यांच्या भरघोस केसांकडे पाहून म्हणतो आणि मला तुझ्या/तुमच्या सारखे केस असते तर! असो... तर सलून मध्ये गेल्यावर केस कापायला आलेल्या केशसंपन्न लोकांकडे मी नेहमीच फार हेवायुक्त दृष्टीने पहात बसतो! २-३महिने तरी लागतात मला केस कापवून घेई पर्यंत वाढवायला, मागच्या वेळी अडीच महिन्यांपूर्वी पुण्यात कापलेले केस त्यानंतर आज इथे दुबईत, नेहमीप्रमाणे ३-४लोकं आधीच बसलेले असतात स्कुठल्याही सलून मध्ये जा, पण सुदैवाने आज गर्दी नव्हती अगदी थेट पायलट जाऊन बसतो विमानात तसा थेट जाऊन बसलो, बाजूच्याकडे लक्ष गेलं न उडालोच! McBc डिट्टो कोहली ... काही न विचार करताच त्याला म्हणालो, भाय तू तो सेम कोहली जैसा दिखता है! (हल्ली जी काही टी नवीन स्टॅईल निघाल्ये, भांग पाडतात न एका बाजूचा भाग कमी केसांचा दुसर्या बाजूला केसांचा पुंजका......

दुबई मेट्रो! आज उशीर झालेला मला वाटलं गर्दी नसेल म्हणून गोल्ड क्लास (उच्च श्रेणी) न घेता सिल्वर क्लास  (दुय्यम श्रेणी) मध्ये चढलो, पण दुर्दैव! नेमकी आज मेट्रो मध्ये तोबा गर्दी, त्यात इथे मुंबई सारखं वरती पकडायला काही नसतं, त्यामुळे मेट्रोनी पिकअप घेतला की सगळे टेन्शन मध्ये येतात! ज्यांना बाजूच्या स्टील बार्सचा आधार असतो किंवा जे टेकून उभे असतात त्यांचं चालून जातं हो, पण ज्यांना कसलाच आधार नाही त्यांचे वांदे, मग ह्याच्यापायावर पाय, त्याच्या कंबरेत/पोटावर हात, कुठेतरी(कोणालातरी) पकडून उभे राहायचा सभ्य प्रयत्न! आणि मग मेट्रोला एकदाची स्थिर गती प्राप्त झाली की मग पूर्ववत अवस्थेत येउन कोणी जोक झाल्यासारखं हस्तं, कोणी शरीराला भोक पडल्यासारखं तोंड करतं, कोणी अशी खुन्नस देतात की विचारू नका! सगळे आपल्या आपल्या स्वभावा नुसार 'रीएक्ट' होतात. #सशुश्रीके । २१ ऑक्टोबर २०१५

धनंजय माने... होय त्याचं नाव मी 'धनंजय माने'नावानी सेव केलय मोबाइल मध्ये, खरं नाव धनंजय गोखले. मुळचा नाशिकचा, गुटगुटीत बांधा, मध्यम ऊंची, वरची सपाट धावपट्टी (टक्कल), घामाचा कारखाना असलेला... आमचा गोखल्या! वरून कितीही नारळ, फणस, कलिंगड़ दिसत असला तरी 'काट के देखो साब... अंदर से मीठा है... पैसा वसूल है साब... एक बार ट्राय कर के तो देखो!' असा प्रकार! ह्याची माझी ओळख झाली जयंत विध्वंस यांच्या कडून, त्यांच्या बद्दल नंतर सांगतो, बेसिकली जयांता म्हणाले... की एक दोस्त आहे आपला, दुबैतच असतो, हा घे नंबर, जमलं तर भेटा! 'जमलं तर!' वगैरे... अशी वाक्य म्हणजे अपमान माझा! आपल्याला भेटायला आवडतं, एक मेंदू... ह्रदय... आणि त्यात मित्राचा मित्र म्हणालं की संपला विषय! थेट-भेट-ग्रेट-भेट कामाच्या व्यापानी कधी उशिरा कधी अती उशिरा पण... सोडत नाय कोणाला. मिलेंगा मतलब मीलेंगाइच!!! पूर्वी ऍफ़बी आता व्हाट्सऐप्प... भेटलो माझ्या घरा खालीच! म्हणालो वेळ असेल तर ये वरच.. त्या दिवसापसुन आज पर्यंत सेम डायलॉग! "जवळच आहे तुझ्या घराच्या... काय आणु का... वडापाव वगैरे!?" की मग ...

काल एका रेस्टरन्ट मध्ये गेलेलो, मला वाटलं राजस्थानी असेल! श्री गंगोर फ़ूड चैन वालं, निघालं इटालियन! नाव पण जरा विचित्र होतच म्हणा, OTTIMO RESTORANTE, तेव्हाच जराशी संशयाची पाल चूकचुकलेली! ...

कॉल फ्रॉम दुबई... पुणे-मुंबई-पुणे करायचो ६महिन्यापूर्वी, आठवडा भर शुक्रवारची वाट बघायची, रात्री-अपरात्री पुण्याला निघायचं, आणि सुखाचे २ दिवस संपवून सोमवारी सकाळी सिंहगड एक्सप्रेस+लोकलनी परत नोकरीसाठी मुंबापुरी! गेले अडीच हेच चालू होते! तरीही वैतागलो नसलो तरी खुश मात्र नक्कीच नव्हतो. त्याला कंटाळून मुंबईत स्थाईक झालेलो, बऱ्यापैकी सवय झालेली मुंबईत राहायची, आई, मी आणि बायको! अजुन काय पाहिजे आयुष्यात!? त्यात रोज घरचे जेवण... बस स्वर्गसुख! जोगेश्वरीत मामाच्या फ्लैट मध्ये राहायचो त्यामुळे तो ही एक महत्वाचा विषय संपलेला, कारण मुंबईत घर मिळणे आणि ते टिकवणे महा कठीण, पगार जास्त नव्हता पण बायकोही नोकरी कारायची त्यामुळे जागा भाडे आणि बाकीचे खर्च वगैरे धरून बरच चाल्लेलं एकंदरीत. आई पुण्यात असायची तेव्हा पुण्यात असायचो साप्ताहिक सुट्टीत, आता मात्र महिन्यातून एकदा पुणेवारी व्हायची, असाच एक मुंबइया शनिवार का रविवार होता, नक्की आठवत नाही, दुपारच्या जेवणानंतर काहीसा अहारलेलो, तेवढ्यात मोबाईलची रींग वाजली. नंबर पाहिला, परदेशातला होता, मला कळेना नेमका कुठला!? तेव्हा त्या 'फ्रॉड कॉल्स...

२वर्ष सहन केलं... शेवयांचा उपमा आणि दूधी/पडवळ ह्यासारख्या पाइपसदृश भाज्या! २००५-०७च्या दरम्यान, ब्राम्हण वाडीत राहायचो तेव्हा एकांच्या कडे डबा लावलेला, लहानपणी भाजी आवडली नाही की घासाबरोबर गटागटा पाणी प्यायचो... पण हा डबा खाताना ते करायचं बाळबोध डेरिंग व्हायचं नाही. कधी कधी इतका राग यायचा, की डबा अक्खा आमच्या मागच्या खिडकीतून स्वाह: किंवा पिशवीतुन फलाटावरच्या गरजू लोकांना, तो खिडकीचा मूर्खपणा १-२दाच केलेला.. पण ठीके! राग येतोच, व्यक्त करायची पद्धत चुकली! असो... माझा डब्यात बहुदा ह्या पाइपयुक्त भाज्या ५०%असायच्या पण माझा रुमपार्टनर नीलमच्या बाबतीत ते पर्सेंटेज ८०इतकं होतं! बिचारा खायचा जे मिळायचं ते, त्याला बघुन माझीच जास्त चीडचीड व्हायची! त्याला म्हणालो एकदा... की सोड ना, दूसरीकडे लाव डबा... तर नीलम अमोल पालेकर स्टाइल मध्ये म्हणाला, नको रे, नलु आत्या ह्यावरच जगतात, आता ह्यावर मी काय बोलणार! थांब मी पण लावतो तिथे डबा हे म्हणण्या इतका मी (नेमका शब्द मिळत नाहीये) अमोल पालेकर नव्हतो. दुपारचा तो चवीष्ठ डबा गिळला की ओफ्फिस वर संध्याकाळी भूक तर लागायचीच. एक जयराम नावाचा साउथ इंडियन होता, आमच...

॥श्री॥ वेगाची नशा आज ठेचुन पाहिली.. मजा नाही आली.. अक्खा शेख झायेद रोड ८०च्या स्पीडने ४थ्या लेन मध्ये रेटला... रोज १२०ची सवय १ल्या लेनची... आणि कोणी ११०वर असेल तर त्याला अपर-डीपर मारून बाजूला सरकवायची घाई... म्हणालो आज बघू 'इतर'होऊन कसं वाटतय... मजा नाय... पकाऊ, स्पीड पाहिजेच! आणि दुबैत तर नक्कीच पाहिजे! त्याच रस्त्यावर लेन चेंज करताना इंडिकेटर दाखवला नाही की तर माझी तळ पायतली आग मस्तकात जाते.. रोज एक्सीडेंट होतातच हमखास.. आत्तापर्यंतचा सर्वात YZएक्सीडेंट पहिला तो एका नॉर्मल सडैन आणि रोल्सरॉयस चा... रोल्स रॉयस रस्त्याच्या बाजूला उल्ट्या दिशेला तोंड... चुराडा समोरून!!!... हे सौदी/कतारी/कुवैती लोक मेले वीकेंडला दूबैत येऊन असला राडा करतात #सशुश्रीके | ५ एप्रिल २०१५

हल्ली चटका तव्यावरुन खिश्यात थेट! कॉलेजच्या वेळी वडापाव, मिसळ, साबू खिचडी, पोहे...क्वचीतच वडा सांबार, डोसे... कच्छी दाबेली किंवा सैंडविच असले प्रकार हाणायचो, सकाळचा नाश्ता ते संध्याकाळची भूक... ५-१०-१५ रूपयात पोटाला आधार मिळायचा... त्यातल्यात्यात महाग पण उत्तम पदार्थ म्हणजे लक्ष्मी रोड वरचे एक उपहार गृह... नाव नेमके आठवत नाही पण तिथे उत्तम मराठी पदार्थ मिळायचे... उदा. मटार करंज्या वगैरे, महाग होते पण दर्जा पण तसाच! मग मुंबईत जॉबला असताना पुण्यात यायचो वीकेंडला तेव्हा तो मधला फ़ूडकोर्ट.. तीथला २५रुपयाचा वडापाव ऐकून डोळे फीरायचे... बाकीच्या गोष्टीतर विचारायलाच नको! २००३मध्ये डोमिनोज पिझ्झा आणलेला बाबांनी..२५०-३०० रुपये... मला घरी आईने किम्मत विचारल्यावर कळालं... नंतर २००४ मध्ये पुण्यात मैकडोनाल्ड सुरु झाले असेल, पण कधीच गेलो नाही... ते बर्गर वगैरे प्रकरण कधी आवडलच नाही, २००७ मध्ये दुबईत आलो... इथे मैकडोनाल्डच काय तर जगतले सगळे फ्रेंचायझीज कानाकोपऱ्यात, पण वेज असल्यामुळे सबवे सैंडविच नायतर वेज-बर्गर / फ्रेंच-फ्राइज / डोनट्स इथपर्यंतच मजल... आणि दुसरा पर्याय म्हणजे मुम्बई चौ...

कर्मभूमी  किदर से आती ~ मुम्बई, इंडिया ओह्हो शारुख अमिताभ ~ हाहा यस यस हा संवाद घडलेला जेव्हा मी पहिल्यांदा दुबैच्या इमीग्रेशन काउंटर वर पासपोर्ट दाखवत होतो...  इथे सर्वांना येतं हिंदी... (मल्यालींना सोडून) उर्दू आणि हिंदी बहीण भावासारखे... त्यामुळे  + बॉलीवुड आहेच जगप्रसिद्ध!  टैक्सीवाल्या पासून ते अगदी लोकल अरब्याला हिंदी समजतं!  आणि बोलतात ही "क्या करती.. कहा जाती" टाइप्स आणि तुमचं नशीब ज़रा अतीच गांX असेल तर मराठी समजणारे लोकलही आहेत दुबैत...  माझे दोन मित्र गेलेले एका मीटिंगला... प्रेजेंटेशन झालं वगैरे...  मीटिंग नंतर त्यातला एक मराठीत बोलायला लागला 'हे अकाउंट मिळायला हवं' वगैरे...  समोर बसलेला शेख म्हणाला हो हो मिळेल मिळेल!!!  नशीब काही भलतं सलतं बोलला नाही...  नाही तर अपुन लै शहाने... अन... लेने के देने! बाकी दुबईमध्ये मुम्बई पासून दिल्ली आणि कोलकत्या पासून चेन्नईच्या सर्व खाद्याविष्कार मिळतात...  आणि अगदीच जर नाही मिळाले  आणि खुपच खाज, पैसा आणि माज अ...