सशुश्रीके

घाण पाऊस होता, दुकानाच्या पायरी वर कसाबसा उभा होतो, हवा तर इतकी होती की पाऊस वरून पडतोय की खालून कळेना, इतका भिजलेलो की विचारू नका, समोर टपरी वर कंदीलातला दिवा जेमतेम दिसत ह...

हल्ली मित्र होतात… एफबी फ्रेंड रेक्वेस्ट वरून… अगदी जीवा भावाचे! आली होती अशीच फ्रेंड रीक्वेस्ट… २५०-३०० च्या आसपास असणार लिस्ट केली एक्सेप्ट… काही फ्रेंड्स होते मुच्युअल, आणि त्यात तो ही मी जेव्हा गेलेलो तेव्हाच टर्कीला गेलेला त्यामुळे एकाच वेळी दोघांचे सिमिलर पोस्ट्स / पिक्स पण… तब्बल २ महिने भेटलो नाही, दुबईत घरीच वेळ द्यायची बोम! पण अखेर त्यानी कॉल केला… नवीन घरी शिफ्ट झालेलो करामा दुबईत स्टुडीओतून १बीएचके… मी म्हणालो ये बिंदास! घरीच आहे, बायको म्हणाली अरे काय आपलं घर लागलेलं नाही काही नाही! नंतर बोलाव… पण तो वर उशीर झालेला! साहेब टैक्सी घेऊन पोचलेले… आमच्या गप्पा सुरू… त्या दिवसापासून आजतोवर बस्स गप्पा थट्टा मस्करी पण कधी कटू क्षण… कधीच नाही! कोणी 'डी' म्हणतात कोणी 'दीप्या' कोणी 'मोकाश्या'... आणि मी कधी कधी 'डी-कैप' म्हणतो कारण हां दीपक सदानकदा कैप लाऊन असतो! तासन बघितलं तर हां स्वतालाच टोपी लावत असतो असं म्हणायला हरकत नाही... पण टोप्या इतरांना लावणार नाही हे मात्र तेवढच खरं... दिल का सच्चा है हमारा 'दीपक मोकाशी' अगदी बिंदास 'जोशी किव्...

वहीतली काही पानं खराब किंवा नकोशी झाली की ती पानं फाडायचो, मग सहाजिकच त्यालाच जोडलं गेलेलं वहीचं दुसरं पान सैल पडायचं! मग ते पण फाडायचो, २०० पानाची वही १२०पानी व्हायची, सैल व्हायची वही… नवीन वह्या किती घ्यायच्या? मग आईने युक्ती सांगितली १सेमी जागा सोडून किंवा त्रिकोण कारायचा त्यापानाचा, म्हणजे निदान १२० ऐवजी १६०ची वही तरी वापरायला मिळेल! तसेच काही मित्र, पूर्ण पान फाडण्यापेक्षा… आपलं… पूर्ण संबंध तोडण्यापेक्षा २हात लांब राहीलेले बरे! कारण तुमच्या स्वभावाला तो पूरक नसतो आणि त्याचा स्वभावाला तुम्ही, आणि स्वभावाला औषध नसते! ॐ मित्राय नमः #सशुश्रीके । २४ ऑगस्ट २०१५

'सम्या' मला नाही आवडत मला स्वतःला सम्या वगैरे म्हणवून घ्यायला! कॉलेज मध्ये बोलवायचे तेव्हा काही वाटायचं नाही. (आणि दुसरा पर्याय पण नव्हता!) म्हणून मी ह्या 'सम्या' ला 'सम्या'पेक्षा समीरच हाक मारतो. नाव सेम, स्वभाव ही ऑल्मोस्ट सेम, फक्त आडनाव न आई बापाचं नाव वेगळं आहे :P पुरा नाम समीर सतीश चौबल... उप्स... चौबळ चौबळ! समीर सतीश चौबळ. राहणारा पुणे, भेटला दुबईत… फेसबुक फ्रेंड रिक्वेस्ट पाठवलेली, ३ वर्षापूर्वी… तेव्हापासून दोस्ते रे आपला! नेहमी टापटीप, कडक इस्त्रीचा शर्ट नाहीतर मस्त स्पोर्टी टीशर्ट, दिल चाहता है च्या अमीर सारखी त्रिकोणी मिनी दाढी! (आत्ता नक्की काय म्हणतात त्याला काय माहीत!) झुपकेदार भूरभुरे जरासे तपकिरी केस, जे लवकरच बाय बाय करतायत असे, गोरा वर्ण आणि दर्जेदार आवाज! अजून काय काय लिहु… साला बासरी पण उत्तम वाजवतो! घराणंच आहे आर्टनी भारलेलं, पुण्यातली सुरेल सभाचं आयोजन चौबळ कुटुंबियच करतं! भीमसेनजींच्या मांडीवर बसून त्यांचा रियाज ऐकलाय ह्या पठयानं! बहीण उत्तम फोटोग्राफी करते! वडील अजून ही फीट! सायकलिंग ला जाणे वगैरे! त्यामुळे हा प...

'धब्बाक'   २५-५० पैसे जमावून आम्ही १०-१२पोरं रबरी चेंडू घ्यायचो डोंगर्यांकडून 'डोंगरे' नाव होतं मालकाचं, दुकानाच् नाव नाही आठवत, आक्षीच्या स्तंभाबाजूलाच होतं दूकान आणि जरासच अलीकडे एक उनाड मैदान, त्या रणरणत्या उन्हात फाटक्या टुटक्या चपला, घामानी अर्ध ओला बनियान, ढुंगणाच्यातिथे कुठेही बसून पडलेले डाग असलेली चड्डी, शेम्बुड येईल आत्ता असे वाटेल तेव्हा खेचून परत नोर्मल अवस्थेत आणलेले, आंबे खाउन तोंड न धुतल्यानी झालेलं सुखं पिवळे थोबाड! हे माझं वर्णन नाही, अमच्यातल्या बहुतांश पोरांची ही अशी अवस्था. मी वर्षातून २दाच जायचो, पण तिथलाच होऊन जायचो. त्यामुळे असल्या सर्व चेहर्यांची सवय. मैदानात दगडी जिथे कमी अशी जागा शोधून,  "कोणाला मुतायचाय रे..." २-३टाळकी त्या पवीत्र ठिकाणी येऊन प्रसन्न मुद्रेत ३काठ्या रोवायला बलिदान द्यायचे, नॉन स्ट्राइकर ऐण्ड ला एक महाकाय उंच दगड... त्या पिच च्या मध्य भागी ब्याट उल्टी करून जमीनेवर जितके खेळाडू तितक्या रेषा आणि ब्याटि खाली नंबर असा जुगार सुरु व्हायचा... त्यात खिलाडु वृत्ती आणि इतर ह्यांच्यात हुज्जत वगैरे प्रक...