सशुश्रीके

संतवाणी, हो हो संतवाणीच जणू ! हार्मनी मधली रहमानची वाक्ये म्हणजे... संतवाणी A.R. Rahman आत्तापर्यंत इंटरव्यू ला उत्तरे द्यायचा.. #Harmony with A.R.Rahman ह्या मालिकेत तो इंटरव्यू घेत आहे, आणि अधूनं मधून commentary पण देत आहे. जीवन कसे जगावे, कसे वागावे, काय साध्य करावे. किती सहजतेने सांगतो तो, तेही संगीताच्या माध्यमातून! मी लक्ष देऊन ३-४ दा ऐकले आहेत सगळे एपिसोड्स म्हणून असं लिहिलं आहे मालिकेच्या २ऱ्या भागात, कुठलीही गोष्ट शिकण्यासाठी त्या विषयातले अज्ञान गरजेचे असते, आणि अज्ञान किती आहे हे जो जाणून घ्यायचा प्रयत्न करेल तोच पुढे जाईल... असं काहीसं बोलला तो आता नीट समजावून सांगता येत नाहिये, पण प्रत्येक वाक्याचा शेवट संगीताने(विषयाने) केलाय त्याने. संगीत माध्यमातून संतवाणीच ना ही! #सशुश्रीके

  मध्ये काही महिन्यांपूर्वी 'वाह क्या सीन है' चे ६ भाग लिहिलेले, पण आज लिहायला गेलो तर ज्या चित्रपटाबद्दल लिहितोय तो अक्खा चित्रपटच डोळ्यासमोर आला! असो... लिहून टाकलं मग, खूप जिव्हाळ्याचा 'नॉस्टॅलजीक' विषय डोक्यात घुसला की तो लिहिल्याशिवाय चैन पडत नाही. असो... तर लहानपणी घरी काही व्हीडिओ कैसेट होत्या... २०-२५असतील जेमतेम, होमआलोन, डेव्हिड मेजीशीयन, टॉम अँड जेरी वगैरे आणि हिंदी सिनेमामध्ये विधाता म्हणून एक चित्रपट होता, बॉलीवूड इतिहासात काही खास ठसा नसलेला तरी माझ्यासाठी खूपच भारी! कारण पारायणं झालेली पाहून पाहून! सीन न सीन पाठ!  दिलीप कुमार आणि शम्मी कापूरचं सुरुवातीलाच एक मस्त गाणं आहे, दोघे आगगाडीचे चालक आणि कोळसा आगगाडीच्या एंजिनात टाकत 'तकदिर है क्या मै क्या जानू... ये खेल है बस ततबीरो का, होतों की चंद लकीरो का' हे गाणं म्हणत तो 'सफर' सत्कारणी लावतायत. नंतर जगावर नावाच्या खालनायका (अमरीश पुरी) कडून दिलीप कुमारच्या तडफदार मुलाचा खून... (ओबेरॉय) त्याच वेळेस दिलीप कुमारच्या नातवाचा जन्म! मुलाला जन्म देताच आईचा मृत्यू, दिलीप कुमारच्या वाटे...

बडी फुरसत थी उस दिन, भूल आया था घडी इंतजार किया था बहोत, अचानक!... दिन में रात हो गई लगा जैसे छीन गई हो रोशनी, आँखो से मेरी! वो आई थी बिना दस्तक, नाम था उसका, कंबख्त 'निंद' कलाइयोंपे फिरसे गई नजर... भूल आया था घडी. #सशुश्रीके । १४ जून २०१६

"चख ले ये मुरब्बा" हे गाणं आणि अमित त्रिवेदी हा खरच एक 'मुरब्बा' आहे 👍👌 आज शफल वर गाणी ऐकत होतो, आणि मुरब्बाचं डूएट व्हर्जन लागलं, लयबद्ध... टीपटाप... सहज... साथीला व्हाओलीन... इलेक्ट्रॉनिक गिटार... बेस गिटार... स्मूद ज्याझ्झ... अमितचा स्वतः चा आवाज... कविता सेठ चा गोड'खारा' आवाज... अँड आइस ओंन केक म्हणजे स्वानंद किरकिरे साहेबांचे शब्द. अमिताभ स्लो मोशन मध्ये त्याच्या 'फॅन' नी आणलेला 'मुरब्बा' चाखतो! काय मस्तय सीन तो, हे गाणं जेव्हा जेव्हा ऐकतो तेव्हा परत एकदा ऐकावच लागतं, कधी कधी तीनदा कधी चारदा. आत्ता ह्या लेखा निमित्त ५व्यांदा ऐकतोय ले...चख ले मुरब्बा किसी का संजोया हुआ तुझ तक आया है ले... चख ले ये मुरब्बा किसी का कदरदारियों का सरमाया है ये दिल मै रख ले रख ले ये... मुरब्बा ह्या कडव्या नंतर जो काय सोलो गिटार पीस आहे! बास रे बस!!! (2:32-2:47) ह्याच अलबम मधल्या बाकीच्या गाण्यांमध्ये अजून वक गाणं पण मस्तय, 'अक्कड बक्कड' गायलंय मोहित चौहाननी... अक्कड बक्कड बंबे बो, एस्सी नब्बे पुरे सौ... सौ ...

दबा के लिखता था कलम... हा भई, बडा जोर लगा के लिखता था! पन्नो मै आती थी गेहराई... बिना लिखें कुछ न याद आता बिना लिखें ... कुछ न याद आता... भला कैसे भूले जो किया था अपनो से वादा, इस बार कमाऊंग...

'मालगुडी डेज' बघत होतो, ( Ep 9-10-11-12 Vender of sweets) तेव्हढ्यात माझं स्टेशन आले, मग उरलेला एपिसोड ऐकत ऑफिस मध्ये आलो (मेट्रो स्टेशन वरून ऑफिस पर्यंत चालत मग आठ मजले चढून यायला पंधरा मिनिटे तरी लागतात) ...सगळं वेगळं वेगळं वाटायला लागलं अचानक! जुन्या गोष्टी, आवाज, व्यक्ती.. आणि आत्ताचे सर्व! हरवलो होतो, डेस्क वर बसलो, जरावेळ 'फेकबुक' उघडलं तेव्हा कुठे 2015 मध्ये आलो. Ep9 - https://www.youtube.com/watch?v=E5UcHzev7N4&list=PLC91CrnQqPhb772gq0_P-9K_76_vQuoj8 #सशुश्रीके । १५ नोव्हेम्बर  २०१५  

आजच्या गाण्याचा एक मोठा तोटा,  हमिंग नाही करता येत!  पूर्वीच्या संगीतात एक अजबचा 'फ्रीफ्लो' होता,  उदा. देव आनंदची सर्व गाणी...  'मै फीक्र को धुंए मै उड़ाता चला गया पासून...  वहा कौन है तेरा...  चूड़ी नही ये मेरा दिल है...' वगैरे!  नंतर नंतर हे सर्व हरावलं,  आता किती ही आटापिटा केला तरी साध्याची गाणी (काही अपवाद वगळता) गुणगुणता येत नाहीत! पुलं म्हणतात तसं -  खरा गवई एक मृदुंग आणि तंबोरयाच्या चार तारा यातून ही स्वर्ग निर्माण करतो,  हल्ली गाणं राहिलय बाजूला.  बाकी धांगड धिंगा अति झालाय. #सशुश्रीके

इलाज करवाते हम वही से... जहा जख्म होते है दवाई के लिए जहां पल गुजरे बिना घडी के, जहां हो थोडीसी जमी थोडा आसमां, जहां चाँद पोहोचे बिना इजाजत के, जहां हो मुसाफिर का ठिकाना, जहां आए जाने वाला पल पलट के, जहां दो दीवाने एक शेहर मे, जहां सजते है सपने सात रंग के, जहां पहचान होती है आवाज से, जहां अरमां हो पुरे दिल के, जहां सपनों में दिखे सपने, जहां रात हो ख़्वाबों की, जहां गले लागए झिंदगी, जहां ना हो कोई शिकवा झिंदगी से, जहां नाराज ना हो झिंदगी , जहां हैरान ना हो झिंदगी, इलाज करवाते हम वही से... जहां जख्म होते है दवाई के लिए दवाई-ऐ-गुलजार! #सशुश्रीके | १९ अगस्त २०१५ । १.४८

यूनिक प्रदीप येरागी. ह्याला पहिल्यांदा २००६ ला भेटलेलो, मुंबईत कामाला होतो तेव्हा, तशी बऱ्यापैकी मोठी होती एजेंसी त्यामुळे ४-५ क्रिएटिव ग्रुप्स होते त्यातल्या एका ग्रुप मध्ये तो ज्वाइन झालेला. प्रोफेशनली इतका काही जास्त संबंध नाही आला, आणि तो ज्वॉइन झाल्यावर मी सोडला जॉब ७-८ महिन्यातच, असो... पण महत्वाचं काय, त्या कालावधीतही छोट्या छोट्या किस्यांमुळे तो लक्षात राहिला...जॉब सोडून नंतरच्या काळात ही खुप धमाल केली, एकंदरीतच खुप अवली होता! जास्त न वाढु देण्या इटपत केशरचना, ५-१०% पांढरी झालेली 2mm दाढी, आणि पिळदार मिश्या... मध्येच कुडते वगैरे घालून यायचा, फेटा काय बांधायचा! मस्त दाणेदार नाना टाइप आवाज आणि वन-लाइनर जोक्स मारण्यात जाम पटाइत! बोलताना तंद्री लागल्यासरखा मिशीला पिळ देत सीरियस टोन मध्ये बोलायचा आणि हळूच मध्ये एक जोक सोडायचा, मग समोरचा हसला नाही तर मी नाव बदलेन! इतका विरोधाभास, असा येरागी. बुलेट, यझदी चालवणारा, जुन्या गोष्टींवर भयंकर जीव असणारा, आम्ही मित्र मंडळी तर त्याला रेट्रो/व्हिंटेज मैन म्हणायचो! मुंबईत जॉबला होतो तेव्हा इतका भेटलो नाही जितका नंतर, दूबईतुन मुम्बई-पुण्...

आज तो जाना पडेगा, जाएंगे, कभी तो जाना पडेगा, नीचे होंगे चाहने वाले, उछालेंगे प्यार से, नाम देंगे, प्यार देंगे, घर होगा, दोस्त होंगे, रिश्ते बनेंगे, होगी रंगीन राते, रहेगी जिंदगी दिन दिन, चलेगी गरम हवा दिन दिन, आएगी बाढ दिन दिन, जब आएगा आखरी दिन, तब आएंगे वापस, अब तो जाना पडेगा, आज है मेरा जन्मदिन, आज तो जाना पडेगा... #सशुश्रीके

॥श्री॥ मौला २००७-०८ची वेळ, आम्ही ओफ्फिस मध्ये लंच टाइमला कैरम खेळायचो, साइड बाय साइड गाणी वाजवत बसायचो मी, नाही आवडलं की जाऊन बदलायचो... जामच रंगात असेल गेम तर असतील ती गाणी वाजत राहायची, असो तर... असाच एक दिवस होता... सगळे मस्त कैरम खेळण्यात / बघण्यात मग्न, त्यात गाणं लागलं कुठलं तरी... 'मौला मेरे मौला मेरे...' होतं बहुतेक, हल्ली ऑलमोस्ट सर्वच गाणी बऱ्यापैकी हीट होतात असा विषय निघाला... ह्यावर आमचा मानस नंदा म्हणाला.. स्ट्राइकर हातात घेऊन... बोटानी सीजन बॉल फीरवल्या सारखा... शॉट वर एम घेत... "आज कल गानों मैं सौ ग्राम मौला या रब्बा डाल दो गाना हीट भाय लोग" हे वाक्य म्हणून...क्वीन मगोमाग सोंगटी घेत 'वाह क्या शॉट खेला है मैने... म्हणत 'खुदखुशी'पण केली! तो सौ ग्राम वाला मौलाचा डायलोग अजुन ही लागू पड़तोय! मानस भैया तुस्सी छा गए थे... तुस्सी आज भी ग्रेट हो... ग्रेट राहोग्गे! #सशुश्रीके | ८.२.२०१५

एक दिन अचानक... एक शहर चमकीली काली रातें खून बलात्कार पार्टीया रौनक फूटपाथ ऐश  अफेयर दोस्त नाजायज अपने पराये खून के बाद खून न समझ पाया कोई कौन है जो सताए उन औरतो को कर जाए कतल हर दो हफ्ते  पुलिस हैरान...  न आगे बढे तेहक़ीक़ात हर एक पुलिस जो करे हो जाए अलग...  केस के आगे केस...  कौन है ये जो जीते हर रेस ना कोई ट्रेस...  जासूस आए.. आए लेके कई हल, बढती गई दलदल बढती गई खुनोकी श्रृंखला अभी भी कुछ नहीं बदला बस था किसी का वो अब कोई नहीं था उसका... अब ले रहा है इन्तकाम उसके साथ जो हुआ जिसने किया उसे..ना पता जिसके साथ किया उसे भी ना भनक To be continued...