सशुश्रीके

॥श्री॥ काही लोक असे असतात की असं वाटतं आपण का नाही बुआ असे तसा हा... मानस नंदा. मूळचा बंगालचा, पण राहीलेला दिल्लीत.. मी ६वर्षापुर्वी पार्टनरशिप नावाच्या एड एजेंसी मध्ये ज्वाइन झालो तेव्हा ओळख झाली, लांब केस, जरासं पोट.. मस्त ऊँची, विनोद खन्ना टाइप दिसायला... जावेद जाफरीचा लो रेजोलुशन आवाज... कानात बाळी, सकाळी टिप टॉप... संध्याकाळी-रात्री घरी जाई पर्यन्त 'गैबान्या' झालेला असायचा, सगळे फुंकायला खाली जायचे... त्यात तो पण असायचा, पण तो नाही प्यायचा... म्हणायचा..."ये सब मैं कर चुका हु, अब तुम लोगों की बारी, मै देखुँगा, स्मेल बहोत अच्छी लगती है... और पीयो!" आणि मस्त नाक मध्ये घालायचा धुराला टशन देत, हे सगळं बोलताना / करत असताना मागे हात बांधून अखंड पायाची हालचाल... उभा असो बसलेला असो..पाय त्या सिंगर मशीनला कामाला लागल्या सारखे चालूच! बाकी कामाच्या बाबतीत खुप पर्टिक्युलर... खुप काम असेल तर मुळीच बोलायचा नाही...काम एके काम, आणि त्याला काम नसलं की लगेच कळायचं, बाजूला येऊन जोक सांगेल काय, गाणच गाईल काय... मज्जाच! त्याला मी केलेली कॉफ़ी जाम आवडायची, अणि आमचा ओफ्फिस बॉय ब...

रंग जांभळा, विषय जाम हळवा! खूप खूप खूप आवडतं, अगदी आंबा / स्ट्राबेर्री / अननसापेक्षा! आत्महत्या रोज… बिचारी रस्ता जांभळा करतात! तोच जांभळा रंग जिभेवर आला कि आरसा सुटायचा नाही! त्या रंगाला पण जांभळाचे नाव!… रंग जांभळा, विषय जाम हळवा कुणा समजून सांगू विषय हा जुना पण अजून ही कवळा ती सकाळ ती दुपार ती संध्याकाळ, काळा तो रस्ता… सडा तो जांभळा… सडा तो जांभळा, सडा तो जांभळा #साशुश्रीके । ४/२/२०१५ । सकाळचे १०. ५१

घोरुन निर्घृण खून! हो हो...झोपेचा खून... मोनो..स्टीरियो...सराउंड अश्या विविध ध्वनीप्रक्षेपणास्त्रात उपलब्ध असलेल्या ह्या 'किलर'ला शिक्षा कधीच होत नाही. शिक्षा होते ती निद्रा देवतेचा श्राप असलेल्या माझ्या सारख्यांना! काही लोकांना काही झा# ‪#‎ फरक‬ पडत नाही हो! (काही लोकांना) पडल्या पडल्या झोप लागते म्हणे! (काही लोकांना) झोप लागली की आलाप सुरू... कोणी राग भैरवी कोणी राग तोडू... आणि माझा राग अनावर! मध्ये आई बाबा एका शिबीराला गेलेले... विपश्यना का काहीतरी... १०दीवस बोलायचं नाही म्हणे! बाबांचा रूम पार्टनर बाबांच्या दुर्दैवानी घोरण्यात गोल्ड मेडलिस्ट निघाला! शेवटी रागानी स्टूल फेकत ८व्या दीवाशीच् शिबीर त्याग केला! कारण काही बोलायचं नाही... मग स्टूलला कंठ फ़ूटले! मी किंग सिर्कल ला राहायचो, असाच एक 'घोर-किंग' रात्री स्टीरियोत आलाप सोडायचा! मी जोरात 'टॉक टॉक' करायचो... मझ्याबरोबर इतर २मित्रांची ही झोप मोड़! पण तो 'घोर-किंग' साला २श्वास मानवा सारखे घेऊन ३रा श्वास परत स्टीरियो! परत सकाळी उठल्यावर 'कोण रे च्यायला टॉक टॉक...' वगैरे...

'आन्ना' वय वर्ष ४५ त्याला २मूलं एक मुलगी, मुलगी सर्वात मोठी, लग्न करून सासरी गेलेली. तीच्या लग्नाच्या दिवशी गेलेलो मी आठवतय काहीतरी तसं,  त्यानंतर कधी पाहिलं नाही तीला, बाकीची २मुलं उनाड पण आन्नाला मदत करायची, आन्नाच्या सायकल मध्ये २पायपा मधून तंगडं फीरवीत ये जा चालू असायची धाकट्याची, आन्ना बाघावं तेव्हा कधी आंबे, नारळ, फणस काढायला झाडावर, शेण सारवायला गोठ्यात, सरपण गोळा करायला वाडीत, असाच दीसला... काळा वर्ण पांढरी दाढी, पट्टेरि हाप चड्डी, इतर वेळी फूल पांढरा मळका शर्ट, कामाच्या वेळी फूल बनियान, पांढऱ्या निळ्या स्लीपर्स, गळ्यात रुमाल, दात पुढे, आणि त्याची दोन मुलं, सेम टू सेम त्याच्या सारखीच दिसायला आणि वागायला ही, एखादं काम सांगितलं की नाही असं कधी ऐकलच नाही आम्ही. हल्ली जेल लावून (तारे जमीं पर मधल्या आमिर अठवा) कसे 'यो' दीस्तात! तशी सेम हैरस्टाइल होती आन्नाची, फ़क्त जेल ऐवजी चापडून तेल लावयचा, चहा प्यायला पायऱ्यांवर बसला की अक्ख्या गावच्या खबरा सांगत हातातली कपबशी मधला चहा पटापटा संपवायचा भुरके मारत, कोळी स्टाइल कधी कधी लुंगी पण घाटलेला पाहिलाय मी, लांब जाऊन...

खुप नाचायला आवडायचं मला ९४साली... हमसे है मुक़ाबला, उर्वशी उर्वशी... माझी ही दोन एकदम फेवरेट गाणी... बाकी जेंटलमनचं चिकबुकरैले... बॉम्बेचं हम्मा हम्मा... वगैरे ही तर होतीच भन्नाट! घरी मोठा आवाज करून, जितकं परफेक्ट करता येईल तितकं नाचायचो... प्रभुदेवा अंगात यायचा... त्याच्यासारखीच ब्यागी पैंट.. टीशर्ट त्यावर बटण न लावलेला आणि बाह्या वर केलेला शर्ट... दातात ओठ दाबत वाकडे तिकडे चेहरे... पायला झीणझीण्या येई पर्यन्त धिंगाणा, मंडळातल्या  गणपती समोर ही नाचलोय, मला बघुन ज्यांना लाज वाटायची ते पण नाचायचे... "ओले ओ... ओले ओ ओ... " ती कैस्सेट आणि तो जोश खतरनाक होता प्रकार, आताही ती गाणी एकली की २दशकं उलटून गेली त्या गोष्टीला हा विचारच नाचवतो! २-२तास अखंड नाचायचो... हाहाहा आता अन्वयाबरोबर २०मिनट नाचलो की दम निघतो! तीचं नाचणं म्हणजे उड्या मारणं... अजुन बाकी काही जमत नाहीये... अजुन १ वर्षानी सॉलिड नाचेल ती... आणि मला ही नाचवेल ह्यात शंका नाही. हल्ली ते क्लब वगैरे मध्ये ठरावीक जागेत आपलं, पाय पुढे मागे हात वर खाली केले की झालं... तो बिंदास्त 'हम से है मु...

॥श्री॥ म्हातारपण का असतं!? खुप भीती वाटते म्हातारपणाची... वयाच्या ५०-६० नंतर उलटा प्रवास, म्हणजे नवजात बालकाला आधी ऐकता बोलता पाहता येत नसतं... हळू हळू सर्व यायला लागतं तसेच म्हातारपणात याच सर्व बेसिक गोष्टी कमी /नाहीश्या व्हायला लागतात... तरुण वयात मग नोकरी आणि 'बिजी'पणा मुळे आहेत त्या अवयावांची 'नासधुस' करतो, हा विषय मंडण्याचे कारण काही नाही... नैसर्गीकच म्हणा हे सर्व. पण तरी... म्हातारपण... नकोच! #सशुश्रीके | ३० जानेवारी २०१५ | रात्रीचे १२.५६

राहुल शरद भाटलेकर. राहायचा दादरला... हिन्दू कॉलोनी... मस्त गोरा, कुरळे केस मस्त गुटगुटीत लहानपणापासून, अत्या आणि काकांचं परफेक्ट कॉम्बो! मी जेव्हा जेव्हा त्यांच्या घरी जायचो तेव्हा मला राहुल दादाचं सॉलिड आकर्षण... तो त्याच्या मित्रांमध्ये मला घेऊन जायचा... दादरच्या त्या छोट्या गल्ल्यांपासून मैंन रस्ता, पुण्यात यायचा तेव्हा रिक्षानी फीरवायचा, एकदा तर मला राहुल 70mm मध्ये 'जॉस' नावाचा पिच्चर दाखवलां, खुप लाड करायचा, खरच खुप आवडायचा मला राहुल दादा! त्याचे बाबा शरद भाटलेकर... माझी सक्खी आत्या शोभा भाटलेकर... काय मस्त मोठं घर होतं, घरी पामेरियन होतं एक, त्याच्याशी खुप खेळायचो, राहुल दादा बहुतेक वेळा घरी नसेच, तो होस्टेल ला राहयचा, बेळगाव ला... घरचे ज़रा 'फ़ॉरवर्ड' होते... म्हणजे ड्रिंक्स वगैरे... काका त्यांचं चालू असायचं, मी खुपच लहान होतो. में महीना कीव्वा इतर सुट्टीच्या दिवशी आम्ही जायचो त्यांच्याकडे. तो असला की मला बाहेर घेऊन जायचा... त्याचा मित्रांचा अड्डा होता एक, पान पट्टी वाला. तो मला कोल्ड्रिंक कीव्वा चॉकलेट्स घेऊन द्यायचा... मी खुश. मग मित्रांना भेटून झाल्यावर ...