सशुश्रीके

हल्ली मी DD न्यूजच बघतो, जाहिराती नसतात, मर्डर/ऍक्सिडेंट/बलात्कार च्या बातम्या नसतात, ठळक म्हणजे फक्त ठळक बातम्याच! आत्ता पण लावलाय नेमकी उर्दू भाषा बातमीपत्र लागलंय, उर्दू भाषा मस्तच, पण गझल पुरतीच, उर्दूत बातम्या ऐकल्या की 'धमकी' फीलिंग येतं संस्कृत बातम्या ऐकायला मजा येते, श्लोकांतून बातम्या बाहेर येतायत असे काही तरी वाटतं! उर्दू तुन RSS बद्दल कौतुक ऐकताना काय 'सकून' मिळतोय! वाह... काल 'इतर' बातम्यांमध्ये ऐकले की 'काही' इसम RSS ची तुलना ISIS शी करतायत! हसू का रडू कळेना हो!!! पण डीडी ने कात टाकली असं म्हणता येत नाही. अजूनही तेच ते निर्विकार चेहर्यानी बातम्या सांगणारे! कुठून शोधून आणतात कळत नाही. पण आजच्या भडक न्यूज चॅनलपेक्षा हेच गुळमूळीत डीडी बरं वाटतं!

परळी वैज्यनाथ दर्शन झाले, आता अंबेजोगाईला जाऊन जोगेश्वरी देवीचे दर्शन घ्यायचे होते, आई आणि मी देवळाच्या समोरच्याच एका स्टॉल वर उत्तप्पा/डोसा खाल्ला, मस्तच होता! बरोबर पाण्याची बाटली होतीच त्यामुळे 'मिनरल वॉटर' टेबलावर होतं तसंच राहिलं, जरा गम्मत वाटली... दुबईत 'मिनरल वॉटर' बघायची सवय आहे हॉटेलांमध्ये, पण इथे स्टॉल लावलेल्या छोट्या हॉटेलात पण तोच प्रकार पाहून जरा वेगळं वाटलं. असो, आता अंबेजोगाईला जाऊन दर्शन घ्यायला आम्ही मोकळे, पण त्याआधी आईच्या पौरोहित्य क्लास मधल्या एका मुलीच्या आई वडिलांकडे भेट द्यायची होती, साधारण ४५-५०मिनिटे लागतात परळीहुन अंबेजोगाई एसटीने... साधारण १२च्या सुमारास आम्ही त्यांच्याकडे गेलो, घरात गेल्यावर मस्तपैकी खुर्चीवर बसल्यावर हायसं वाटलं, कारण त्या एसटीचे टायर जणू लोखंडाचे आणि सस्पेन्शन जणू रबरी... आणि परत स्टेशनहुन चालत रस्ता शोधत शोधत जवळ जवळ अर्धा तासाची पायपीट झालेली! रस्त्यात डाळिंबेवाला दिसला... एक किलो डाळिंबे घेऊन आम्ही घर शोधत शेवटी पोहोचलो. वय असेल ६०-६५च्या आसपास, काकूंचा एकही केस पांढरा नाही आणि काकांचा एकही केस काळा नाही, हे आ...

Supekar Aba - All parts (Including the last one The 5th) आबा, सुपेकर आबा (भाग-१) त्यांना 'आबा' म्हणालो कारण त्यांना पाहिले पहिल्यांदा तेव्हा अन्वया (माझी माझी साडे तीन वर्षाची मुलगी) होती कडेवर, मला म्हणाले अरे तुझ्याबद्दल खूप ऐकले आई कडून, आज भेट झाली… आनंद झाला :) ३ महिन्यापुर्वीच आलेत आमच्या '११२ श्रीयोग' मध्ये भाडेकरू म्हणून, घरी मुलगा, मुलगी आणि बायको,  मुळचे परभणीचे! त्यामुळे भाषेला मस्त तिखट फोडणी, मजाच त्यांच्याची गप्पा मारायच्या म्हणजे! जुनी गाणी, हिंदुस्तानी क्लासिकल, अध्यात्म… आणि त्यांच्या तरुणपणाच्या आठवणी… बास! मस्त खरपूस खमंग थालीपीठच जणू हातात आणि साथीला त्यांच्या हावभावांची सोलकढी! त्यांचं बोलून पोट भरायचं नाही आणि माझं ऐकून! मोजून एकवीस दिवस असेन, त्यात मधले २-३ दिवस सोडले तर रोज सकाळी / दुपारी / संध्याकाळी भेट व्हायचीच. ह्या २१ दिवसांत माझा सकाळचा ठरलेला पोग्राम होता ह्यावेळी घरी, आई आणि मी चालायला जायचो आल्यावर मस्त चहा पोहे झाले की हातात लांब हिरवा पाइप घेऊन झाडांना पाणी घालणे, वरच्या मजल्यावरून आबा हाक माराणे, चहा झाला का? विचारणे वगैरे… मग मी ...

पंधरा वर्ष झाली असतील... हो आरामात पंधरा वर्ष ! तेव्हा परदेशी 'काका' होते, मस्त पिळदार मिश्या आणि शरीरही, वय साठ असून तरुणाला लाजवेल असे, त्यांनी नक्कीच त्यांची 'जवानी' गाजवली असणार ह्यात वाद नाही! राहायचे.. राहायचे कशाला, अजूनही राहतात, सहकार नगर २ मध्ये, चंद्रकांत गानू. (माझ्या वडलांच्या बालमित्र आनंद गानू ह्यांचे चुलत बंधू) त्यांच्या घरी भाड्याने एका खोलीत राहतात. घरात, घरात म्हणजे त्या एका खोलीत त्यांची बायको, पलंगावरच... म्हणजे त्यांना चालता फिरता यायचं नाही, जे काही करायचं ते सर्व बेड वरच. त्या दोघांना जेव्हा पहिल्यांदा पाहिले तेव्हा लहान होतो... त्यामुळे त्यांच्या ह्या परिस्थितीचा फारसा 'सीरियसनेस' नव्हता. मला ते आठवतात ते त्यांच्या 'सुका मेवा' साठी! मी जेव्हा जेव्हा गानू कुटुंबीयांकडे जायचो, तेव्हा तेव्हा परदेशी काकांच्या दरवाज्या पाशी आलो की, "समीर, ये बेटा..." असा आवाज यायचा, माझे चपला/बूट काढून झाले की पाय थेट त्यांच्या घराच्या फरशीवर, मला बघून 'जिलेबी' मधल्या त्या जाहिरातीतल्या मुलाच्या चेहऱ्यावर जसे हावभाव अ...

त तहा तहान तहान तहान कधी आईच्या प्रेमाची कधी बापाच्या शाब्बाशीची कधी आजी-आजोबांच्या लाडाची कधी मित्र-मौत्रिणींच्या भेटीची कधी प्रेयसीच्या झलकेची कधी बायकोच्या मिठीची कधी मुलांच्या ओढीची कधी मिटते कधी वाढते कधी लहान कधी महान तहान तहान तहान तहान म्हणजे तडफड तहान म्हणजे वणवण तहान म्हणजे कोरड तहान अगदी कहर तहान नाही संपत तहान ठेवते जिवंत तहान मिळवे पाणी तहान चाळवे भूक तहान करवे तमाशा तहान एक आशा तहान हीच भक्ती तहान हाच परमेश्वर तहान कधी पुण्य तहान कधी पाप तहान शिकवी तहान घडवी तहान तहान तहान तहा त #सशुश्रीके | १५ जानेवारी २०१५

२००५ च्या वेळची गोष्ट, मी सांताक्रूझला हॉटेल 'ह्यात' समोर एका एड अजेंसी मध्ये कामाला होतो, दर शुक्रवारी रात्री/बेरात्री (कामाच्या लोड जसा असेल तसा, कधी कधी शनिवारी पहाटे/सकाळी ही निघालेलो आहे) निघायचो पुण्याला, माझा फर्स्ट क्लास पास होता लोकलचा, किंग्सर्कल - सांताक्रूज - किंग्सर्कल, पण नेमका शुक्रवारी लोच्या व्हायचा, तिकिटाला रांगेत कोण उभे राहणार, आणि मग दादर पर्यंत जाण्यासाठी फर्स्टकलास उतरून सेकण्ड क्लास ला कोण जाणार! म्हणजे दोन गुन्हे एका मागो माग एक, पहिला म्हणजे तब्बल तीन स्टेशन्स विना तिकीट आणि तो ही फर्स्टक्लास मध्ये! २-३ वेळेला केला हा प्रकार, पण अपराध्याची भावना घे/ठेऊनच, बिंदास नाहीच. पण मग तो दिवस आलाच, मस्त वेळेत निघालेलो कामं आटपून, माहीम येताच साक्षात टीसी आला डब्यात, मला विचारणी केली, मी गपचूप पास दाखवला 'काही न बोलता.' टीसी ने ही 'काही न बोलता' दादर आल्यावर हात धरून मला प्लॅटफॉर्म वर आणले. माझ्याकडे जेमतेम पुण्याला बसनी जाता येईल इतकेच पैसे, मनात म्हणालो झालं! आता आज कसला जातोय मी पुण्यात 'वेळेत' जरा तोंड पडलेलं पाहून म्हणाला...

'इश्क'सिनेमा लागलाय टीव्हीवर, ९७चा मूवी...  तेव्हाच जुदाई, परदेस, विरासत, यशवंत, चाची४२०, औझार, दिल तो पागल है वगैरे सिनेमे आलेले... खूप सिनेमे पाहिले, तेव्हा अरुण / विशाल थिएटर मध्ये स्टॉल चे १० आणि बाल्कनीचे १५ रुपये तिकीट असे आणि सायकल स्टँडचं २रुपये, हातात जास्तीचे पैसे असतील तर त्याचे शेपू समोसे आणि अजून पैसे असतील तर माझा/थम्सअप/लिमका... माझा एक सिनियर मित्र होता उमेश म्हणून, तो नसला तर मी एकटाच सिनेमा पाहायला जायचो, नवी सांगावी पासून ते दापोडी सायकल वरून, मध्ये रेल्वे फाटक लागायचे, ते ओलांडले की बाजारात खरे शेंगदाणे घ्यायचे खिशात कोंबायचे... की थेटरात खादाडगिरी सुरु! लोकांना कळलं की म्हणायचे एकटा काय जातोस सिनेमाला!? मला काहीच गैर वाटायचं नाही, नंतर मुंबईला जॉब लागला.. तिथे ही एकटाच पहायला जायचो, राहायला किंग्सर्कल.. चालत चालत सायनला जायचो, हम-तुम, मैंने प्यार क्यू किया, इक्बाल हे २००५चे सिनेमे मी तिथे पाहिले. मग दुबईत एकटा सिनेमा पाहायची वेळ अगदी १-२वेळाच आली, पण एकटा सिनेमा पहायची मजा आणि दुःख वेगळंच... सिनेमा चांगला असो नसो, थिएटर मध्ये बसायचा आनंद ...